Op 7 juni 2012 neem ik deel aan Alpe d'HuZes, een initiatief om het Konining Wilhelmina Fonds van middelen te voorzien om te helpen kanker te bestrijden. Het is de bedoeling dat ik 6 keer die dag de Alpe opfiets en dat sponsoren mij helpen zo veel mogelijk geld op te halen voor het KWF. Dat kan door middel van een rechtstreekse donatie, of door een bijdrage die gekoppeld is aan mijn prestatie.

Als je op de widget hier links klikt komt je op mijn aktie pagina, waar je meer kunt lezen over dit initiatief. Daar kan je ook je donatie invoeren.

Dit is Alpe d'HuZes:

Alpe d'Huez beklimmen betekent over een afstand van 13.2 km een hoogte verschil overbruggen van 1071 meter, een gemiddelde stijging van 8.2% (climbbybike.com). De klim begint op een hoogte van 744 meter, de top ligt op 1815 meter.

De snelste beklimming staat op naam van Marco Pantani, die er in 1997 exact 37 minuten en 35 seconden over deed. Of hij toen helemaal "schoon" was is niet duidelijk. Lance Armstrong deed er in 2004 1 seconde langer over, maar dat was wel in een individuele tijdrit. Onvoorstelbaar !

De hele top 5 wordt bepaald door deze twee renners. Daarna volgen namen als Jan Ulrich, Flloyd Landis, Andreas Kloden en Richard Virenque. Volgens mij is alleen Lance zelf nooit in zijn carriere op doping betrapt...

Snelste Nederlander is nog steeds Getr-Jan Theunisse met een tijd van 45 minuut 20, gereden in 1989. Dat was tevens de laatste keer (tot nu toe) dat er een Nederlander won. Grootheden als Bernard Hinault reden niet sneller dan 48 minuten.

De klim naar de top van Alpe d'Huez telt 21 bochten. Beneden begin je met bocht 21 om naar boven toe af te tellen.

Iedere bocht staat aangegeven met een bord met daarop nummer en een of twee winnaars van een touretappe die in Alpe d'Huez eindigde. Van de 27 aankomsten werden er 8 gewonnen een Nederlander; Hennie Kuiper, Joop Zoetemelk en Peter Winnen wonnen 2 keer. Zie het overzicht van de winnaars en de namen in elke bocht (met dank aan wikipedia).

De oranje wielerhemel (bron: Spits)

Van de 26 keer dat een etappe op de Alpe d’Huez eindigde, kwam er 8 maal een Nederlander als eerste over de streep. Kan bijvoorbeeld Robert Gesink of Bauke Mollema ooit voor nummer 9 zorgen op de ‘Hollandse berg’? Dit waren hun voorgangers.

Gert-Jan Theunisse (1989)

Het is al weer 22 jaar geleden dat een Nederlander zegevierde op de Alpe d’Huez. Na 130 kilometer vol op de aanval te hebben gefietst, zorgde Gert-Jan Theunisse na 5 uur, 10 minuten en 39 seconden voor een oranje feest in de wielerhemel voor klimmers. Een jaar daarvoor werd hij op dezelfde berg tweede achter zijn ploeggenoot Steven Rooks. Uiteindelijk eindigde Theunisse in ’89 als vierde in het klassement en ging hij in de bolletjestrui terug naar huis.

Steven Rooks (1988)

Samen met zijn maatje Theunissen had Steven Rooks een paar goede dagen achter de rug. Op de avond voor de Alpe d’Huez-etappe zeiden ze in het hotel tegen elkaar dat het een droom zou zijn als ze als nummers een en twee boven zouden komen. Die droom kwam uit. In Parijs moest Rooks genoegen nemen met de tweede plaats in het eindklassement, maar hij won wel de berg- en lapjestrui (van het combinatieklassement).

Peter Winnen (1981 en 1983)

De laatste kilometers wilde hij niet meer. Peter Winnen vond er geen zak meer aan, al die mensen op de weg en al dat water dat hij in zijn gezicht kreeg gesmeten. Toch reed hij door en luisterde hij zijn debuut in de Tour de France op met winst op de Alpe d’Huez. Twee jaar later flikte hij het kunstje opnieuw, ondanks dat hij eerder in de Pyreneeën de hoge verwachtingen niet kon waarmaken. Winnen kwam ijzersterk terug in de Alpen en mocht zelfs even aan de eindzege snuffelen. In Parijs stond hij echter op het derde schavot.

Joop Zoetemelk (1976 en 1979)

Vier jaar voordat hij wereldfaam verwierf door de Ronde van Frankrijk op zijn naam te schrijven, was hij de eerste Nederlander die als winnaar op Alpe d’Huez aankwam. Al moet gezegd worden dat het toen pas voor de tweede keer was dat de finishlijn daar was getrokken. In 1952 had Fausto Coppi de primeur. In 1979 kwam Zoetemelk wederom als winnaar uit de bus. Er waren toen twee etappes die eindigde met een beklimming op Alpe d’Huez. De Portugees Joaquim Agostinho won de andere rit.

Hennie Kuiper (1977 en 1978)

Na de ritzege van Zoetemelk in 1976 zorgde Hennie Kuiper er een jaar later voor dat Alpe d’Huez werd omgedoopt tot Nederlandse berg. Wat overheerste was echter de teleurstelling over de tweede plek in het eindklassement achter Bernard Thévenet, die later toegaf doping te hebben gebruikt. Een jaar later vierde Kuiper weer feest op ‘zijn’ Alpe d’Huez, maar opnieuw kreeg hij een zware teleurstelling te verwerken. Door een zware val moest hij opgeven en huiswaarts keren.