Logboek
Op 7 juni 2012 neem ik deel aan Alpe d'HuZes, een initiatief om het Konining Wilhelmina Fonds van middelen te voorzien om te helpen kanker te bestrijden. Het is de bedoeling dat ik 6 keer die dag de Alpe opfiets en dat sponsoren mij helpen zo veel mogelijk geld op te halen voor het KWF. Dat kan door middel van een rechtstreekse donatie, of door een bijdrage die gekoppeld is aan mijn prestatie.
Als je op de widget hier links klikt komt je op mijn aktie pagina, waar je meer kunt lezen over dit initiatief. Daar kan je ook je donatie invoeren.
Meer over het evenement en over de berg vind je als je rechts bovenin op "Alpe" klikt. Vooral de filmpjes geven een goede indruk van de dag, de emotie en de prestatie van de renners !
Vandaag de waarschijnlijk laatste echte test afgelegd voor Alpe d'HuZes (al over ruim 2 weken !); de Klimclassic 2012. Gereden met Jasper, Bram en Richard. Een zware tocht over 175km vanuit Maastricht Belgie in. En uiteraard niet vlak, in totaal 2463 hoogte meters, dat is net zo veel als 2x de Alpe op.
Op het programma o.a. Cote de Beaufais (max 12%, 3.500 meter lang), de Cote de Miroulle (max 20%, 3.200 meter), de uit Luik-Bastognekoeken (Bastenaken)-Luik bekende Cote de la Redoute (max 20% en 2.000 meter lang) en de Cote de Trasenster (max 15%, 2.500 meter lang). Anders dan in Limburg zijn het in Belgie langere klimmen, wat prima is om op te oefenen. Het wegdek in Belgie is wel vaak om te huilen, met lappen asfalt over elkaar geplakt, diepen gaten en geulen in de weg en veel los grind.
Het was een zware rit en het was afzien op de lange klimmen. Eigenlijk zonder problemen uitgefietst, ondanks dat het er de eerste helft van de tocht naar uit zag dat ik mijn dag niet had (had niet het gevoel top te zijn). Goede test, tevreden. Nog een paar weekenden en ritten, en dan op naar de Alpe.... spannend.
Leuke tocht rondom Nijmegen gereden met Marc en Erik.
Uiteindelijk bijna 170km, waarvan 160km de officiele route van de "Ronde van Nijmegen". Die hebben we vanwege onze Duitse fietsavonturen omgedoopt tot de Runde von Nimwegen.
En inderdaad, de tocht bezocht het Duitse land. Verder een aantal heuvels beklommen en over de dijken van de Waal gereden.
Vooral door veel kopwerk van Marc uiteindelijkmet 29.4 km/uur gemiddeld gefinisht. En het vreemde was dat het van mij ook nog wel wat langer had mogen duren. Lag dat aan de vorm, of omdat het zowaar redelijk weer (15 graden, zonnige perioden, weinig wind en vooral droog) was ?
Lekker fietsen over de Limburgse heuvels en bergen op een fijne mei-zondag. Moet je wel om half 7 voor opstaan, op de zondag ochtend, maar dan kan je al om half 10 op de fiets zitten. Het was wel wat fris, slechts 8 graden op het warmste moment van de dag. Gelukkig hebben we maar 1 bui gehad, maar die duurde wel de hele rit.
Dus kletsnat en rillend van de kou kwamen we (Luc, Edgar en ik) na 90km terug bij het Amstel Gold Experience center in Valkenburg. Achter ons lagen wel achtereenvolgend de Cauberg (al op 500 meter na de start), de Wolfsberg, de Loorberg, Camerig (3.6km lang, max 9%) en de Epenerbaan (extra los genomen), de Gulpenerberg (gem 10%, max 17%), de Kruisberg, de Eijserbosweg (gem 10%, max 20%), de Fromberg en de Keutenberg (max 22%). En omdat we het toch al koud hadden en naar een warme douche uitzagen, hebben we geheel vrijwillig en volkomen nutteloos voor ons eigen voldane gevoel nogmaals de Cauberg (gem 8%) beklommen.
Qua weer weer eens doffe ellende, qua training een prima rit. Ruim 1400 hoogte meters en op karakter volbracht.
Wanneer wordt het eindelijk eens lente ?
Na de pech met het weer vorige week nu eens geluk gehad; terwijl drie-kwart van het land te maken had met regen en 10 graden, reden Luc, Bram en ik in bijna lente achtig weer in Limburg. Hoewel we weinig zon hebben gezien ging de temperatuur naar de 21 graden en vielen er hooguit een paar spetten regen. Perfect !
De tocht zelf ging uiteindelijk toch weer niet via Belgie. De plaatselijke authoriteiten maken het organiseren van een tocht Belgie in niet makkelijk. Maar de organisatie had een originieel parcours uitgezet door het Limburgse land. Nu eens een route tegen de klok in, waardoor bekende bergjes vanaf de andere kant genomen moesten worden. Onder andere de Piemert, Bemelerberg, Lange Raarberg, Maasberg, Adsteeg, Barakkenberg gedaan, wie kent ze niet ? Maar ook de Vaalserberg en met 140km op de teller een finale van de Kruisberg, Eyserbosweg en Hulsbergerweg. Uiteindelijk 167km, bijna 7 uur op de fiets, 1811 hoogte meters, zie de roze route hier rechts.
Ook nog een tijdje in de groep met de heren Rooks en Theunissen zelf mee kunnen rijden. We waren wel na 40km Rooks opeens kwijt en Theunisse ging na 60km al ergens koffie drinken. Ben benieuwd hoeveel ze zelf hebben gereden.
Al-met-al een prima training, goed gezelschap, goed georganiseerd en prima weer.
Iets anders: voor wie het leuk vindt: ik heb een korte impressie gemaakt van het Weizenwochenende vorige week. Veel nattigheid, en dan bedoel ik niet het bier. Klik hier voor een link naar de video op Google Drive (geen password nodig).
Eens per jaar gaan we met een stel fietsvrienden naar Duitsland. Ooit begonnen als alternatief voor een volle Amstel Gold Tourtocht begint dit een evenement op zichzelf te worden. De afgelopen 2 jaar zijn we naar het Sauerland gegaan, dit jaar was gekozen voor de Eifel.
Vrijdag weggegaan met drie fietsen op het dak en Marc, Gerben en ikzelf binnen in. Sander zou met eigen vervoer gaan. Na enige vertraging kwamen we rond 16.00 uur aan en om 17.00 uur zaten we op de fiets voor de eerste kilometers.
Warm was het niet, maar het was droog. Hoewel, uh... de eerste 15 km was het droog, want daarna stonden we bij de Duits-Belgische grens opeens te schuilen voor een enorme hagelbui. De temperatuur zakte snel tot een graad of 5. Toen het even wat minder hard regende hebben we het erop gewaagd en zijn we weer op de fiets gestapt richting huis. Maar dat was niet zo'n gelukkige zet, want tijdens de terugreis kwam het met bakken uit de lucht. Koud en kletsnat kwamen we terug en bood de warme douche comfort.
Op dag 2 vroeg opgestaan. Niet echt zinvol, want we moesten tot 11 uur wachten voordat het droog werd. Maar we vertrokken zelfs met een bleek zonnetje. Dat duurde tot na 15km en 1 lekke band (voor Sander). Toen kwam de hagel weer uit de lucht. Gescholen in een bos en toen weer verder. Maar nadat we in de afdaling met 40km in het uur de hagelstennen in ons gezicht hadden gehad, was de maat behoorlijk vol. Nu bood een schuur bei ein Deutscher bauer tijdelijk onderdak. Rillend van de kou tevergeefs afgewacht of het droog zou worden, maar na 15 minuten hebben we de tocht terug maar weer aanvaard. Nu kwam er niet alleen hagel meer uit de lucht maar ook sneeuw. En omdat de temperatuur was gezakt tot dicht bij het vriespunt bleef deze nog even liggen ook ! Wat een lol....
Dat we zondagochtend geen zin meer hadden om bij dreigende lucht, stevige wind en slechts 5 graden het opnieuw te proberen is natuurlijk geen verrassing. We hadden overigens ook nauwelijks droge wielerkleren over.
Het trainingsweekend leverde zo niet meer dan 70km arbeid op in wat onder normale omstandigheden een schitterend trainingslandschap is. Desondanks is er geopperd om volgend jaar maar naar Mallorca te gaan.
Oh ja... de term Weizenwochenende komt van het Weizenbier dat bij deze weekenden voor extra gezelligheid zorgt. Lekker en essentieel in een goede voorbereiding !
Veenendaal - Veenendaal is een van de classiekers onder de tourtochten. Ik weet eigenlijk niet of het nog steeds ook een wedstrijd is, maar dat was het vroeger in ieder geval wel. De tocht gaat over 135km vanuit Veenendaal richting Arnhem en neemt ter zake doende" beklimmingen van de Utrechtse heuvelrug me. Zoals daar zijn: de Amerongse berg, de Defensieweg (2x), de Italiaanse weg, de Pietersberg, de Emmapiramide, de Posbank (2x), de Hollweg en de Grebbeberg. Dat zegt menig lezer natuurlijk helemaal niets, maar daar kan ik ook niets aan doen. Dat 135km, bijna 1100 hoogtemeters en het gezelschap van Jasper en Bram uiteindelijk pijn in de benen oplevert, spreekt eigenlijk voor zich. Maar dat was ook de bedoeling, we zijn weer een prima training voor AD6 verder. Met een voldaan gevoel kunnen we een dag rusten.
Afgelopen weekend een top weekend gehad met 6 van de 7 mannen uit ons AD6 team. Vrijdag weggegaan voor 2 dagen intensief trainen onder leiding van Laura Verhoeven, ooit heel even zelf prof wielrenster en nog steeds een echte klimgeit.
In de langste lus zat de Cote de Pied Monti, ook wel Le Mur de Velomediane genoemd. Deze begint na een mooie afdaling na een bruggetje meteen fel en kent een steigingspercentage van maximaal 21%. Gedurende zeker 700 meter komt de helling niet onder de 16%, waarna nog een km of 2 een gemiddelde van 6% volgt. De eerste dag hebben we deze 2 keer gedaan, en op dag 2 hadden we ons voorgenomen de muur letterlijk links te laten liggen. Totdat in de afdaling met zeker 50 km/uur opeens Luc naast mij rijdt..: "nu we er toch vlak bij zijn kunnen we net zo goed de muur nog even pakken". En na slechts korte aarzeling met 5 man opnieuw de Mur op. Op het einde van het steilste stuk zelfs nog met Bram gesprint, totdat de bovenbenen uit elkaar spatten van de pijn. Lekker, pijn is fijn.
Het weer was prima (21 graden en zon), de training en organisatie top, en het gezelschap met de mannen zeer aangenaam.
Vorige week zondag een stevige rit gemaakt langs de Oostvaardersplassen. Richard en Jasper van het AD6 team opgewacht bij Huizen en gedrieen doorgereden. Voor het eerst een lenteachtig gevoel met een temperatuur die opliep richting 14 graden. Maar toch ook nog wel een stevige wind. Uiteindelijk werd het weer een 100+ rit met een gemiddelde van bijna 31 in het uur. Snelheden die ik over dat soort afstanden nog niet eerder heb gehaald, maar ik heb natuurlijk ook weinig in teamverband gereden.
Dat alleen rijden lastiger is ondervond ik gisteren. Wetende dat we op zondag ook nog zouden rijden, en een week zonder training achter de rug (te druk op het werk en de fiets bij de fietsenmaker), van huis uit weggegaan voor een tocht langs Soesterberg, Westbroek en Loosdrecht. Er stond een lastige windkracht 4 uit het ZuidWesten en alleen kom je dan toch niet veel verder dan een gemiddelde van dik 28 over 77 km.
Het werd uiteindelijk wel een (qua trainingsarbeid) productief weekend, want vanochtend stond de afgesproken excursie naar de Posbank op de agenda. Samen met Jasper en Richard (helaas pech aan het versnellingsapparaat) een keer of 8 de Posbank opgereden. Nergens over de kop gereden, gewoon rustig en nuttig getraind. Kwam er halverwege de 2e lange klim nog wel achter dat ik op het grote voorblad aan het rijden was. Voor de rest van de klim maar zo gelaten, het staat namelijk ongelofelijk stoer.
Volgend weekend staat er een training in de Ardennen op de agenda, onder deskundige begeleiding. Totaal rond de 80 Alpe d'HuZesser testen daar hun vorm op hellingen die doen denken aan de Alpe. Uiteraard zijn de hellingen er een stuk korter, maar de steilheid begint er op de lijken. Schijnt een klim te liggen van zo'n 3km lang, met gemiddeld een 8% helling (Alpe d'Huez is 13km met dat gemiddelde). Kan niet wachten...
Zware tocht met 3 AD6 teamgenoten en Marc, al zullen de anderen dat misschien minder met mij eens zijn. Maar voor een diesel als ik viel het niet mee, in gezelschap van goed lopende benzine motoren met een turbo in de benen.
De rit was 102km lang, vanuit Veenendaal richting het oosten, langs Oosterbeek. Dan naar het Noorden langs de Hoge Veluwe en vanuit Voorthuizen terug. Affijn, zie het kaartje hiernaast, met dank aan Marc's Garmin.
Helaas niet veel klimwerk, maar vooral veel lange einden door de weilanden. En daar komt de Snel Verzet machine het best tot zijn recht. Het tempo zat al vrij snel rond de 33km/uur, hetgeen voor mij ook nog goed te doen is. Maar op sommige stukken ging het tot 42-43 per uur. En na 75km zo vroeg in het seizoen begon het bij mij te kraken, terwijl de rest nog wel even doorkon.
Dank aan de mannen die het tempo lieten zakken toen ik moest lossen. Eerst met een lage 30 verder, daarna zelfs er een stuk onder.
Al met al een intenstieve training. De eerste 100+ km van het seizoen en dat met 30km/uur gemiddeld ! Smaakt (zeker ook qua weer) naar meer !
Vandaag voor het eerst weer serieus buiten getraind, met hoogtemeters. Met Richard en Jasper van de AD6 team zo'n 70km op en rond de Posbank bij Arnhem gereden.
Ook 2011 AD6 Kanjer Marc was erbij, en als bewijs heeft hij zijn iPhone gebruikt om ons te vereeuwigen. Ik moet er nog bijschrijven wat wij de brillen niet ophielden om de "weizige" blik in onze ogen te verhullen.
Dankzij een stevige toezegging is de grens van 6000 euro overschreden (inclusief toezeggingen). Reden genoeg om voor de 3e keer de doelstelling te verhogen. Op naar de 7000 euro voor Alpe d'HuZes.
Gaaf overigens dat het team inmiddels al boven de 17000 euro zit, en de gehele actie al meer dan 9 miljoen euro binnen heeft !
Lente! Nou ja, Lente. Met 8 graden boven nul voelt het wel weer zachter aan, maar windkracht 4 tot 5 maakt het toch wel weer fris. Van mij mogen er 10 graden bij, en snel !
Na veel weken weer eens goed buiten kunnen rijden. Een MTB tocht gereden in Soest. Zou eigenlijk 45km zijn, maar die afstand was afgelast. Dus 30km gereden, plus de rit naar Soest en weer terug. Uiteindelijk 69 km. Mooie afstand en het was een leuke tocht.
Het vorige berichtje ging over de wind tegen tijdens een recente rit. Maar vandaag overtrof het weer zichzelf.
We hadden afgesproken met het volledige AD6 team voor een tocht door de polder. De andere 6 mannen vertrokken vanuit Hoogland en zouden mij bij Huizen oppikken. Toen ze er 15 minuten na het afgesproken tijdstip nog niet waren, begon mij al iets te dagen. Het was mij toch wel al opgevallen dat het regende en dat er best veul wind stond.
Toen de mannen arriveerden ving ik al iets op over wind in de polder en toen mij bij Zeewolde werd aangeraden om achter in de groep te blijven hangen, en ik bij Nijkerk een warme douche en een rit per auto naar Huizen kreeg aangeboden wist ik genoeg. De weg terug, alleen door de polder richting Eemnes, zou bijzonder worden.
En inderdaad: windkracht 6 met uitschieters naar 7 of 8 schat ik zo. En tegen natuurlijk.
Maar goed, een prima training en leuk om eens met het hele team te rijden. Uiteindelijk kwam in uit op ruim 74km. Oh ja... de Stichtse Brug op met 43 km/uur was best gaaf !
Zware rit. Vanuit Huizen naar Nieuwegein gereden, met de Amerongse berg als tussen doel. Tot aan de berg ging het soepel en ook de klim ging best makkelijk. Maar 1x Alpe d'Huez beklimmen is een keer of 18 Amerongse berg (qua hoogtemeters), dus dat zegt helemaal niets.
Maar daarna stonden mij nog 40 kilometers naar Nieuwegein te wachten. Eerst over de dijk naar Wijk bij Duurstede, naarna via Houten naar het eind doel. Een route naar het Westen... met westen wind kracht 5 a 6 op kop, regelmatig regen en af en toe zelfs hagel. Soms reed ik niet harder dan 16 km/uur, het ging dan gewoon niet sneller. Gemiddeld zal ik over dat stuk echt niet harder dan 22 per uur gereden hebben. Afzien, maar zeker geen slechte training en een rit van 87 km zo vroeg in het jaar stemt tot tevredenheid.
Het einde van het jaar nadert. Nog ruim 5 maanden voorbereiding te gaan, tijd om eens voorzichtig aan de inspanning van de klim te proefen: vanavond voor het eerst de beklimming van de Alpe d'Huez gedaan op de TACX. Waarschijnlijk kan de TACX de echte zwaarte van de klim niet evenaren, maar de beelden geven een goede indruk. Bovendien is het nog steeds een hele klim. Uiteindelijk 1 uur en 18 minuten gedaan over de bijna 14 km.
Iedereen die heeft gezegd dat de klim na 2.5 km makkelijker wordt, wordt bedankt. Inderdaad neemt het stijigingspercentage af van boven de 10% naar 7 a 8%. Maar de laatste kilometer gaat tegen 11 a 12%. Even nog 2 Caubergen aan het slot er tegen aan.
Heftige inspanning, conditie kan het aan, spieren moeten meer training hebben...
Keuring ! Vanmiddag een uitgebreide sportmedische test ondergaan bij de specialisten van Sportzorg NL in het Meander ziekenhuis in Baarn.
Met een schokkende uitkomst: met de VO2 max (zuurstof-opname-capaciteit) van mijn longen zou ik zo Alpe d'Huez op moeten kunnen fietsen. Waar Lance Armstrong een waarde had van 84 toen hij de Tour won, en de grens tussen goed en uitstekend voor iemand van mijn leefttijd op 51 ligt, scoorde ik 54 !
Hartfilmpje, bloeddruk, eiwitten en suikers... allemaal prima in orde. 21.6% vet, 20% is de norm, dus een klein beetje eraf trainen is genoeg. Maar dat zou vanzelf moeten gaan als de inspanning omhoog gaat.
Klinkt eigenlijk allemaal te mooi om waar te zijn. Ik ga mijzelf nu natuurlijk verdrinken in gemakzucht en overmoed.
NIET DUS ! Maar het is wel een geruststellende gedachte dat de basis in de winter al goed is. Nog iets minder dan 6 maanden te gaan !
De man op de foto ben ik niet, maar zo ging het wel !
Een druk fietsweekend zonder echt indrukwekkende afstanden. Maar wel prima trainingen:
Eerst zaterdag met buurman Cees op de mountainbike weggeweest voor een rit van bijna 35km over de Gooise heiden. Indrukwekkend hoe hij in een paar weken vooruitgegaan is. Die rij je er niet zomaar meer vanaf en aan kracht ontbreekt het hem zeker niet. Maar hij zit tegenwoordig vaker op de fiets (hometrainer) dan ik....
Zondag ben ik het 3 van de andere AD6 mannen van het Snel Verzet team op de racefiets weggeweest. Bij zo'n 4 graden op de zondagochtend een kleine 50km gereden. We zijn aardig aan elkaar gewaagd. Vooral in het begin moet ik bikkelen om het tempo bij te houden, zeker als we in de polder een dikke 32 km/uur met de snijdende wind schuin op kop waaiers gaan rijden. Ben ik natuurlijk als solo-rijder ook niet gewend. Maar als de afstand wat vordert blijkt mijn conditie zo slecht nog niet en bij de klimmetjes en sprintjes kom ik dan prima mee. Erg leuk om ook te merken dat we aan elkaar beginnen te wennen (veel van ons kenden elkaar vooraf niet), tijdens de koffie met appeltaart hebben we ons prima vermaakt. Smaakt naar meer (multiple choice: A. appeltaart B. Koffie C. Kilometers).
Gisteren bij Erik A. in Nijmegen geweest, samen met Sander en Marc. Zijn nieuwe (tijdelijke) huis bekijken en in een voor mij nieuwe omgeving een stevige MTB tocht rijden. We zijn op 60km uitgekomen na een zware tocht met zo'n 500 hoogte meters. De mannen hadden er zin in en traditioneel moesten ze met regelmaat op mij wachten. Dat explosieve MTB werk ligt mij niet erg, het dieselen op de weg is meer mijn ding. Op een gegeven moment stond ik boven aan een 25% (!) helling met een hartslag van 188 (te vloeken en hijgen).
Naast de inspanning is de ontspanning natuurlijk minimaal zo belangrijk. We hebben weer veel gelachen en prima tosti met ananas gegeten bij het Zwaantje op de grens van Limburg en Gelderland. En alweer plannen gemaakt voor het jaarlijkse weekendje Sauerland, dat volgend jaar ook wel eens naar de Eifel zou kunnen gaan !
Zondag zou ik met de AD6 mannen gaan rijden, maar al op zaterdag besloten dat niet te doen. Na een kort griepje begin van de week was het muntje aardig op. In plaats daarvan op zondag nog een uurtje op de TACX gezeten.
De actie is gestart en het begin is veelbelovend. Heel veel dank aan iedereen die zo snel en spontaan heeft gereageerd ! Erg goed voor de motivatie om door te gaan. Zie hierboven voor de tussenstand en klik op de widget om te zien wat er ook is toegezegd als donatie achteraf (want ja, het moet ook nog maar eens een keer gebeuren).
Vandaag weer eens op de zomer-racefiets weg geweest. Het was fris maar droog, dus ging het eigenlijk prima. Bij aanvang scheen de zon, later was die weg en bedacht ik mij dat een jasje ook wel handig geweest was. Maar na ruim 67km toch voldaan en moe terug gekomen. Wel opvallend dat ik dezelfde rit een paar maanden geleden, maar ook een graad of 10 warmer, toch 2 km/uur sneller reed. Is iets om rekening mee te houden, want ik verwacht dat het op 7 juni om 4.30 uur 's ochtends niet erg warm zal zijn op 600 meter hoogte (start) en al helemaal niet op 1600 meter.
Vandaag met Marc voor een stevige tocht op de cyclo weggeweest. Min of meer bij toeval kwamen wij op de route terecht van de tourtocht van de wielervereniging uit Soest. Besloten dit traject te volgen, een prima tocht van 45km. Heerlijk stevig doorgefietst, uiteindelijk ca 75km gereden, uitstekende training.
Bijzonder was wel dat we aan het einde van de route besloten in het clubgebouw het gebruikelijke inschrijfgeld te gaan betalen. Normaal betaal je dat vooraf, maar we hadden nu bijna de gehele tocht gereden zonder ons aan te melden. Wel netjes af te rekenen. Daar werd toch wel even van opgekeken en pas na enig aandringen ging het geld (als leden van de NTFU € 3.50 per persoon) de clubkas in. Ter beloning kregen we de bestelde colaatjes van de club.
Vorige week zaterdag heb mijn nieuwe cyclo-crosser binnen opgehaald (zie de niet te missen afbeelding hieronder). Voor de leken onder ons: een cyclo-crosser is eigenlijk een racefiets met dikke banden, die wat sterker is dan een normale racefiets en meer is gebouwd op ruw terrein. Maar niet zo zwaar als een mountainbike. Bedoeld om in de winter te kunnen rijden op de natte en vieze weg (dat doe je op die smalle gladde banden van de racefiets niet) en om in het bos de betere paden te kunnen nemen.
Vorige week zondag al een ritje gedaan om eraan te wennen. Afgelopen donderdagavond voor het eerst in het donker. Erg gaaf, al is de lichtopbrengst van mijn koplamp wat teleurstellend. Voor het echte boswerk eigenlijk net niet goed genoeg. In het bos achter een 4-tal aangereden waarvan er een een bouwlamp op zijn helm had, zo leek het. Toch zo'n 25 km/uur over de donkere schelpenpaden, met regelmatig een konijn dat uit het beeld weg schiet !
Twee weken rust hebben de benen goed gedaan. Vorige week niet gefietst, omdat ik op zaterdag mee mocht rijden in een van de volgauto's bij een wielerwedstrijd vanuit Amersfoort over de Utrechtse Heuvelrug. Erg leuk om mee te maken, tijdens de wedstrijd in de auto naar 6 of 7 punten gereden en daar de renners voorbij zien komen. En op zondag kwam het met bakken uit de lucht.
Vandaag 75km gereden, een rondje Loosdrecht. Opvallend hoog beenritme kunnen rijden, een souplesse die ik lang niet zo heb gehad. Mede door prima weersomstandigheden, 20 graden en weinig wind, ruim 30 gemiddeld per uur. Nog 20km kopwerk gedaan voor een renner van een triathlon vereniging die het blijkbaar normaal vond om nooit kop over te nemen. Toen ik hem eerder liet vertrekken nadat we bij de sluis in Loenen hadden moeten stoppen, heb ik nog een tijdje achter hem gereden, maar het ging toen niet harder meer dan 31 km/uur. Al met al wel tevreden over de rit.
Boogies Extreme werd een lijdensweg. Net als vorig jaar tijdens Limburg's Mooiste was het van de ene op de andere dag erg warm weer, zo'n 29 a 30 graden. Plan was om de 160km te rijden, maar al na 50km stond ik opeens geparkeerd met kramp in de bovenbenen. Na een korte pauze, waarin mij nog door een toeschouwer een banaan werd aangeboden (interessant detail), rustig doorgereden. Maar de macht was uit de benen, waardoor ik de hellingen alleen op een licht verzet kon rijden. Op 70km zat een pauze, daar goed gegeten en gedronken en de 30km daarna ging het best aardig. Ik begon weer wat mensen in te halen. Later deden de benen alleen maar pijn en was de kracht echt weg. Met dergelijke benen had het geen enkele zin om de finale, met alle stijle hellingen van Zuid Limburg te rijden, dus bij het tweede rustpunt in St. Geertruid besloten om een korte weg naar Valkenburg terug te nemen.
Ontevreden over de totale prestatie, ondanks dat 125km door de heuvels natuurlijk best ok is. De route door Belgie richting Luik was overigens mooi, maar de terugweg niet. Lelijke plaatsen en veel grote wegen. Daar kan Boogies nog wel wat aan schoonheid winnen.
Uiteindelijk wel een gezellig weekend met Marc en Erik in ons favouriete hotel (voor bejaarden) in Slenaken. Zaterdag 's Avonds het bruizende leven van Gulpen verkent en een grote patat met mayo gegeten in het Sodom en Gomorra dat Valkenburg heet.
Inmiddels zijn we verhuisd naar Beaufort. We hebben een weekje aan de vakantie in Frankrijk toegevoegd, omdat de eerste 2 weken wel erg snel verliepen. Beaufort is dan een logische keuze. We zijn hier al vaak geweest en het leven is er goed. Voor het fietsen betekent het een minder bergachtige omgeving, maar zeker niet zonder uitdagingen. Zo zit in de eerste (en enige) rit de Col de Villepassan die ook in de Tour werd genomen, en daar tot de 4e categorie behoord. Niet heel zwaar maar met 6km lang en grote stukken rond de 6% toch best pittig.
Het is goed te zien dat de Tour hier is langs geweest. Niet alleen door de aanmoedigingen op de weg (vooral voor Johnny Hoogerland), maar ook omdat veel slecht wegdek is vervangen door een nieuwe redelijk gladde laag. In Beaufort hangt het spandoek van "Beaufort en Tour" nog steeds boven de weg.
Beaufort ligt lager dan Bedarieux en verder van het bergachtige gebied. Daardoor is het 's nachts en overdag een graad of 5 warmer. Tijdens de eerste rit mij hierin vergist. Ik kwam op de eerder genoemde col boven bij 30 graden in de zon, nadat ik tamelijk fanatiek omhoog was verreden. Het was de temperatuur, in combinatie met een flinke wind (de tramontane waait hier gemiddeld 192 dagen per jaar) die het een lastige rit maakten. Of was het toch de uitstekende fles Domaine Piccinnini in Auberge St. Martin de avond ervoor?
Op het einde kort praatje gemaakt met een fietsen van Snel Verzet uit Hoogland op een rode Trek Madone 2.1. Ik haalde hem op de Wakkere dijk in. Ook de standaard wielen vervangen door andere van DT Swiss.
Over de Wakkere Dijk zat het tempo er nog aardig in. Vervolgens langs kasteel Groeneveld een andere wielrenner ingehaald, waarna twee man mij in het kleine klimmetje voorbij kwamen. Maar eenmaal (bijna) boven waren ze blijkbaar leeg en in een constant tempo van rond de 28km/uur reed ik ze weer voorbij. Vanuit het stoplicht ben ik vervolgens als eerst vertrokken, om de anderen nooit meer terug te zien. Het tempo en de inspanning zat er toen natuurlijk opeens wel in.
De "Berg" ging voor mijn gevoel niet heel snel en ook hier had ik het gevoel niet in topvorm naar boven te rijden. De korte klim vanuit Leersum ging goed. Na Zeist gestopt bij de benzine pomp (bij gebrek aan een aantrekkelijk terras) voor een cola en een Mars. Daarna terug naar huis.
Op de Wakkere tijd reed ik 31km/uur en werd ingehaald door een fietser uit Baarn. Bleek net als ik een voorkeur te hebben voor blauwe fiets en kleding, om ons af te zetten tegen het rood/zwart/wit op de meeste fietsen tegenwoordig. Nog een stuk mee 33-34km/uur gereden totdat we twee andere fietsers inhaalden. Een sprintje met vier de brug bij Huizen op eindigde ik als derde, maar dat is niet vreemd... na 106km op de teller met gemiddeld 29.1km/uur. Toch bijna 2km/uur sneller dan eerdere pogingen op hetzelfde traject.
Maar toen werd ik pas echt ingehaald door een type dat 40km/uur op het vlakke reed toen hij mij inhaalde. Dat bleek een beetje bluf, want even later reden wij beiden ca 35km/uur en haalden we een andere fietser in. Die vond dat weer niet leuk, en voordat we het doorhadden reden wij alledrie tegen de 40km/uur totdat het stoplicht ons afremde. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de andere 2 toen een meter of 15 voorsprong op mij hadden.
En wie dacht dat de lekke-banden-ellende nu wel over was.... vlak voor de Lage Vuursche een lekke voorband. Nieuwe binnenband erin en weer verder. Maar leuk is anders.
Al met al 56km gereden, gemiddeld 31km/uur (mijn snelste tijd ooit over deze route, en 31km/uur kan ik dus ook zonder wind).
Een loodzware versie van de Rode Lus van Limburgs Mooiste. Het was 12 graden, de regen kwam met bakken uit de lucht en een nat en vooral vies wegdek zorgde voor 3 lekke banden. Uiteindelijk 172.2km op de teller, inclusief stopt en reparaties precies 9 uur onderweg geweest. De fiets zag er niet uit, de mooie nieuwe velgen hebben hun eerste beschadigingen.
Ik ben op vrijdag al naar Heerlen gereden. Vorig jaar stond er op de zaterdag ochtend een file van 15km richting Heerlen omdat het parkeren slecht was geregeld en wegwerkzaamheden het bereiken van Heerlen lastig maakten. Ik wilde uiteraard voorkomen in een dergelijke file te staan en wilde ook vroeg vertrekken. Hotels bleken echter meestal volgeboekt "ja, het is die wielertocht he", dus kwam ik terecht in het Bastion hotel in Heerlen. Op zich prima hotel, de fiets mocht op de kamer, maar het management had de prijzen op het evenement afgestemd.
Dit jaar was parkeren goed geregeld, ik werd naar het Roda stadion gestuurd. Dat kon natuurlijk ook dichterbij, dus ben ik omgekeerd en heb ik op 2.5km van de start een parkeerplaats gevonden. Aan het einde van de dag bleek dit een goede zet.
Na controle van de chip, vertrok ik om 8 uur in een stromende regen. Deze hield aan tot een uur of 11, waarna het toch zeker 1.5 uur droog is geweest. Gelukkig werd het later meer motregen.
Gevolg van het slechte weer was wel dat er voorzichtig gereden moest worden. Het water liep in stromen over de helllingen en dus ook over de weg, en nam daarbij klei, zand en klein grind mee. Ik heb gelukkig geen ongelukken gezien en ben zelf overeind gebleven. Maar las wel op een forum dat er ook minder gelukkigen geweest zijn, o.a. iemand met een gebroken sleutelbeen.
Door het vuil op de wegen stonden om de paar honderd meter mensen met een lekke band. Het is mij drie keer overkomen die dag, gelukkig op de "juiste" momenten: de eerste keer bij het wegrijden na een stop (op 75km) in Gulpen. Binnenband vervangen en weer gaan rijden. Echter, na 1.5km begon dezelfde band weer leeg te lopen en dus gelijk terug naar Gulpen. Alleen het laatste stukje hoeven te lopen, waarna ik de plaatselijke fietsenmaker de reparatie echt goed heb laten doen.
De derde lekke band ontdekte ik nadat ik het biertje op had dat iedere deelnemer kreeg bij de finish. Maar toen moest ik nog 2.5km naar de auto. Het apparaatje dat ik nodig had om met een drukpatroon de band op te pompen (op de gok kijken hoever ik kwam richting auto) bleek stuk. Dus een pomp geleend bij een vertrekkend deelnemer en op een leeglopende band nog 1.5km kunnen rijden. De laatste km naar de auto dus lopend afgelegd. Gelukkig stond ik niet bij het Roda stadion, dan had ik bijna 3km kunnen lopen.
Het fietsen zelf ging eigenlijk prima. Op hellingen als de Gulpenerberg-W, Camerig en Trintelen gingen rustig maar gestaag omhoog. Ik behoor niet tot de snelsten, maar haal tegenwoordig behoorlijk wat renners in.
Geïnteresseerden kunnen bijvoorbeeld zien op de video opname gemaakt op de Gulpenerberg-W (tot ruim 20% !) hoe ik letterlijk met 2 vingers in de neus aan het klimmen ben. Flauwe grap, maar erg leuk als je er zelf mee bezig bent ! De video opnamen zijn hier te zien, ik ben deelnemer nummer 811.De eerste 50km van de tocht gingen door de bossen en heuvels rondom Arnhem om vervolgens twee keer de Posbank te beklimmen. Erg mooi stuk van de tocht. Daarna dacht ik dat we verder door de natuur terug zouden rijden, maar tot mijn verbazing werd het draaien en keren door de buitenwijken van Arnhem. Daar liggen hele woonwijken tegen de heuvels gebouwd met korte maar steile hellingen. In eerste gedachte niet veel aan, maar omdat je dat soort tochtjes weinig doet, toch wel leuk voor de verandering. De tocht ging verder terug via een aantal lange klimmetjes tot 10%. Leuk !
De tocht zelf ging door het Overijsselse landschap vanuit Rijssen richting Ommen. Dat is een vlak stuk, het heuvelachtige zit in de terugreis. Daarin ook de beklimming van de Holterberg met de Robert Gesink Challenge. Robert heeft een tijd neergezet over de klim van een km of 9. Nou ja, in die 9km zitten ook weer vlakkere stukken en zelfs een stuk afdaling. Gesink deed er 12 minuten en 37 seconden over. Ik had 18:35 nodig, goed voor een 115e plaats van 223 deelnemers, of nummer 13 van de 37 ABNAMRO deelnemers. Met een beetje meer parcourskennis is van de tijd nog "makkelijk" twee minuten af te krijgen denk ik, ik ging nu veel te langzaam van start. En ik heb natuurlijk tijd verloren door het "poseren" voor de fotograaf tijdens de klim, zie het logo bovenaan de site.
Tussen de deelnemers ook een aantal prominenten, waaronder Nicolien Sauerbrei, Bas Muis en Frits Barend. Tijdens de lunch (met kroket) nog met hen aan een tafel gezeten en kort mee gesproken. Ook Theo de Rooij zelf was aanwezig en makkelijk aanspreekbaar. Sympathieke gast.
Hieronder de foto van het ABNAMRO team met Theo de Rooij. Doordat ik mij te laat heb aangemeld rij ik niet in een ABNAMRO shirtje. Even eraan gedacht een Rabo shirtje te lenen, maar toch maar in het Campa-blauw van start gegaan (sta rechts op de foto naar Theo zelf). Met dank aan collega Dennis van Bommel die mij op de tocht attent maakte, geregeld heeft dat ik mocht meerijden en met wie het plezierig fietsen was.
>De tocht zelf was 121km met mooi weer. 's Ochtends naar toe gereden, eind van de middag weer terug.
Vrijdag's zouden we even inrijden en acclimatiseren. Onvoldoende voorbereid kwa route en na door mij onnodig de doodlopende beklimming van de Kahle Asten opgestuurd kwamen we meteen aan 63.3km en 882 hoogtemeters. Dat is nog eens inrijden.
Op Zaterdag ben ik met Jurgen op pad gegaan. De andere drie mannen houden er met name berg op een iets ander tempo op na en wij wilden hen in de voorbereiding niet in de weg rijden. Samen met Jurgen de omgeving verkend en rustig 104.6km gereden, 1362 hoogtemeters. Onderweg aan de Bratwurst, want Duitsland. Goede gespreken, aangename dag. Weer frisjes met een graad of 10, maar droog. Om een uur of vier kwamen we terug bij het Hotel, waarna ik nog een keer de Kahle Asten ben opgegaan (zodat ik de volledige klim vanuit huppeldepuphausen heb gedaan). Daarna gedoucht en onder het genot van een Weizen op de andere mannen gewacht.
Het werd 's avonds erg gezellig in de bar van het restaurant. DJ Sacha (een dikke Duitser) zullen wij niet licht vergeten. Imponerende muziekkeuze. Goed weisbier, dus op Zondag is er van fietsen niets meer gekomen.